=================================

من از اين شهر حرف مي زنم :شهري با شبهاي سياه و روزهاي خاکستري با همان کوچه اي که خانه ما ان

جاست/

و خانه تو دور تر در کوچه اي که ديگر بن بست نيست

من از اين شهر حرف مي زنم با هزاران رنگ بي رنگش و هزاران هزار دروغ صادقش

شهري که تو مي شناسي و همه مي شناسند:شهر شناسنامه هايمان با جوهر مشکي/ناخوانا

من فقط حرف مي زنم /فرياد نمي زنم

****

مردمان اين شهر را باغهايي است بادرختان سرو وديوارهاي که انقدر بلند ترند که کلاغها هم

قدرت پروازشان نيست

مردمان اين شهر حرف مي زنند-هميشه حرف مي زنند و فقط حرف مي زنند:کتاب مي خوانند و فقط

کتاب مي خوانند

کتابهاي سخت تر از کتابهايي قطور و همه را از بر مي کنند و در مهماني هايشان

فقط حرف مي زنند/از انچه از بر کرده اند.

مردمان اين شهر حرف مي زنند از عشقهايشان و هميشه اشک مي ريزند و خود کشي مي کنند

انگا ر تاريخ دروغ گفته است اينجا مهد درد است

مردمان اين شهر هم چنان که پيمان مي بندند/مي گريزند و همچنان که مي گريزند سخت

مظلوم مي نمايند/

مردمان اين شهر هم چنان که از بستري به بستر ديگر مي روند سجاده شان را بر دروازه گناه

پهن مي کنند

و گاه گاه شمع روشن مي کنند...بستري رنگين تر مي طلبند براي شبي که

در پيش است

و انگار مي کنند طلب توبه است از خدايي که نهان است در کتابي برايشان

و هر روز بر سر مناره اي فريادش مي کنند/همين

مردمان اين شهر گاه گاه در ميان اين بسترهاي روزمرگي انگار از سر غفلت

معصوميتي را در بطنشان مهمان مي شوند

مهماني که چشمهايش بسته است تا هيچ نبيند

مي توان عاشق بود به اين مهمان و ديگر هيچ از اين شهر نديد

حتي اگر اين مهمان فردا با دروغي هرگز متولد نشود

مي توان عاشق بود!

باز هم مي توان عاشق بود

-------------------------------------------------------------

دوستای گلم..ممنونم از ابراز این همه محبت

پروانه ی مهاجر عزیز این هم ,همان شعریست که بعداز ۲سال بارای اولین بار و برای روز تولدم همنطور که قول داده بودم نشر کردم

از همه ی دوستان هم برای تبریکشون ممنونم

این دو شعر به خواست خدا در کتاب راه رفتن بر روی زمین چاپ شده و به زودی کل مجموعه به دست عزیزان میرسه

باز هم ممنونم