حرفهای تنهاییم

بعد از دیوار!

man-tanhayi — Tue, 11 Nov 2008 19:21:18 GMT

دوستای عزیزم سلام.ببخشید که این مدت بی خبر رفتم ولی از همه ی شما عزیزان از صمیم قلب متشکرم برای پیام های محبت آمیزی که میزاشدید و میزارید.

با هم برای مریم دعا میکنیم.دعا

دعا میکنیم که سالم وسلامت باشه و زود به جمع ما برگرده.آمین

چگونه می توان به گوشهایی که هیچ گاه نتوانستند بشنوند .فهماند..لفظ های ساده را

اوا هارا

هجی ها را

چگونه می توان به به ان مرد که گوشهایش را به بهای ناچیز چراغی فروخت

فهماند که من حرف می زنم

من حرف می زنم وصدایم پرواز میکند بالاتر از صدای کلاغهای داغدار

من نجوا بلدم...تمامی شعرهای عاشقانه را ارام ارام نجوا میکنم

اما چگونه می توان به ان مرد عاشق بود

نمی دانم!

من حرف می زنم و در رقص لبان گوشتی ام اوایی بارور میشود

من حرف می زنم و صدایم مثل پسرکان تازه بالغ به گوشم محکم است!

من حرف می زنم و کمی بیشتر از حرفهای تنم /فریاد می کنم

حرف می زنم!

و می توانم در لحظه های رخوتناک یک هما غوشی او را دعوتی کنم به شرابی سرخ

/چند ساله!

می توانم همچنان که دستان خسته اش را می بویم/می بوسم فراتر از فریاد

چشمانم حرف بزنم!

می توانم خوابش را قبل از خورشید بدزدم و صدایش کنم/ اسمش رابا تمامی شهوت لبانم از

باکرهگی اش رهسپار صدا کنم!

ولی چگونه می توان به ان مرد عاشق بود

چگونه!

من دنیای نورها وچراغهای الوان را و حرفهایشان را گوشهایم الکن است!

چگونه می توانم زیر نور مهتاب-هما غوشی لمس ها_دست ها و داغی شرابی چندساله

بکارت یک صدا را به شب رهسپار نکرد با ...لفظی ساده!

چگونه می توان چراغها را خاموش کرد به بستر خزید و حرف نزد!

اما میتوان حرف زد و عاشق بود به ان مرد!

بعد از دیوار!

سخنی با دیگران

man-tanhayi — Sun, 04 May 2008 23:20:18 GMT

كاروانسرا

كاشانه نيست

بايد برويم

تا در خانه ی خويش خاك شويم.

اول كاسه اي آب راه را بدرقه كرد

آخر يك خروار خاك.

آنكه خود را ساكن كاروانسرا كه نه

حاكم آن خواند

مورچگان در جمجمه اش سكونت كه نه

حكومت دارند.

شروع مجدد

man-tanhayi — Wed, 16 Apr 2008 18:11:18 GMT

دوستان عزیز سلام

در طی این مدت کوتاه اما بسیار دشوار از تمامی شما عزیزانی که با پیام ها و پیگیری های خود به من و خانم مریم دلگرمی میدادید بسیار سپاس گذارم.

امیدوارم که باز با شروعی دوباره و در کناره یکدیگر بتوانیم قدمی حتی کوچک برای فرهنگ و هنر این مرزو بوم برداریم.

لازم به ذکر است که از خبر گذاری دانشگاه علامه (علامه بلاگ عزیز)برای پیگیری و آنلاین بودن اخبار من و خانم مریم دانشور از طریق سایت ایشان نتشر میشد تشکر و قدر دانی کنم و از تمامی یه دوستان( که اگر بخواهم نام ببرم ممکن است نام عزیزی آورده نشود و ما شرمنده بشیم بنا بر این )به طور کلی از تمامی شما عزیزان تشکر و قدر دانی دارم.

لازم میدانم که در اینجا مراتب سپاسگذاری مریم د عزیز را نیظ به شما ابلاغ کنم و گله ای هم از برخی خبر گذاری ها داشته باشم.

بعداز اتفاقات تلخ به وجود آمده تنها خبرگذاری مهر و ايسنا وخبرگذاري دانشگاه علامه به درج و توضيح اين ماجرا پرداختند و وقتعي بنده روز يك شنبه به دادگاه مراجعه نمودم فقط خبر نگاران اين سه خبر گذاريرا ديدم كه از ايشان تشكر و از دوستان ديگر گلمند هستم.اين تشكر و گلگي مشترك بوده و نظر خانم مريم دانشور نيظ همين ميباشد.

باز هم از طرف خودم و خانم مريم د از شما عزيزان تشكر ميكنم

ديروز انگار روز خوبي بود

man-tanhayi — Mon, 07 Apr 2008 18:58:18 GMT

ديروز انگار روز خوبي بود
ديروز که من هيچ نمي دانستم از اين چشماني که مرا رقيب است چه سر خوشي کودکانه اي
دختري با چشمهاي کهربايي انگار سبز مي نمود
وچشمهاي من چه سياهي زشتي
چشمهايش خمار زندگي بود مثل سبزه مثل درخت هاي بهار
و چشمهايم زخم خورده از اين زندگي
ديروز روز خوبي بود
همان ديروز که هيچ نمي دانستم /هيچ نمي دانستم من در اين حوالي به اين چشمها رقيبم /تو بگو بودي
هيچ نمي دانستم روزي خورشيد به عشق بازي ديروز من هم جسارت ميکند
هيچ نمي دانستم وچه مفهوم رقابت خامي
ديروز روز خوبي بود که صدايم مي خنديد
که صدايم مي رقصيد
که صدايم مي باليد
وذهن من خالي بود از صداي رمز الودي که پشت اين چشمان کهربايي به حضور مي رسد
و چه امروز وهم اوري
ديروز روز خوبي بود
که من به ايينه مي خنديدم و ايينه به من عاشق بود و چه زيبا مي نمود چشمهايم را
ديروز
ديروز
د/ي/ر/و/ز
همه احساسم قرمز بود
زرد بود
وچه کودکانه شاد مي زد
وقلم ام فقط صورتي مي پاشيد
وچه امروز وهم اوري است وقتي مي دانم
کلاغها به سياهي کلاغ نقاشي هايم عاشق مي شوند وصورتي قلمم خاکستري مي پاشد
امروز چشمهايم خالي سياهي است
که هيچ رنگ ندارد ودر ايينه هم زيبا نيست
امروز صدايم سکوت مي کند وپشت بي مفهومي خام چشمهايم ارام ارام به بغض مي رسد
چه امروز وهم اوري در جذبه روزي که خوب بود امد
ومن هيچ نمي دانستم هيچ
ازاو/ از تو/ از دستهايم که به جاي دستهايش نشست
ديروز چه خوب بود در بهت ندانستنم
کاش خورشيد نمي تابيد تا هيج نمي ديدم
هيج نمي دانستم
خورشيد
مي تابد
اما تاب ديدنم نيست
چشمهايم را به همه دانستن ها مي بندم
خورشيد مرده است

=================================

من از اين شهر حرف مي زنم :شهري با شبهاي سياه و روزهاي خاکستري با همان کوچه اي که خانه ما ان

جاست/

و خانه تو دور تر در کوچه اي که ديگر بن بست نيست

من از اين شهر حرف مي زنم با هزاران رنگ بي رنگش و هزاران هزار دروغ صادقش

شهري که تو مي شناسي و همه مي شناسند:شهر شناسنامه هايمان با جوهر مشکي/ناخوانا

من فقط حرف مي زنم /فرياد نمي زنم

****

مردمان اين شهر را باغهايي است بادرختان سرو وديوارهاي که انقدر بلند ترند که کلاغها هم

قدرت پروازشان نيست

مردمان اين شهر حرف مي زنند-هميشه حرف مي زنند و فقط حرف مي زنند:کتاب مي خوانند و فقط

کتاب مي خوانند

کتابهاي سخت تر از کتابهايي قطور و همه را از بر مي کنند و در مهماني هايشان

فقط حرف مي زنند/از انچه از بر کرده اند.

مردمان اين شهر حرف مي زنند از عشقهايشان و هميشه اشک مي ريزند و خود کشي مي کنند

انگا ر تاريخ دروغ گفته است اينجا مهد درد است

مردمان اين شهر هم چنان که پيمان مي بندند/مي گريزند و همچنان که مي گريزند سخت

مظلوم مي نمايند/

مردمان اين شهر هم چنان که از بستري به بستر ديگر مي روند سجاده شان را بر دروازه گناه

پهن مي کنند

و گاه گاه شمع روشن مي کنند...بستري رنگين تر مي طلبند براي شبي که

در پيش است

و انگار مي کنند طلب توبه است از خدايي که نهان است در کتابي برايشان

و هر روز بر سر مناره اي فريادش مي کنند/همين

مردمان اين شهر گاه گاه در ميان اين بسترهاي روزمرگي انگار از سر غفلت

معصوميتي را در بطنشان مهمان مي شوند

مهماني که چشمهايش بسته است تا هيچ نبيند

مي توان عاشق بود به اين مهمان و ديگر هيچ از اين شهر نديد

حتي اگر اين مهمان فردا با دروغي هرگز متولد نشود

مي توان عاشق بود!

باز هم مي توان عاشق بود

-------------------------------------------------------------

دوستای گلم..ممنونم از ابراز این همه محبت

پروانه ی مهاجر عزیز این هم ,همان شعریست که بعداز ۲سال بارای اولین بار و برای روز تولدم همنطور که قول داده بودم نشر کردم

از همه ی دوستان هم برای تبریکشون ممنونم

این دو شعر به خواست خدا در کتاب راه رفتن بر روی زمین چاپ شده و به زودی کل مجموعه به دست عزیزان میرسه

باز هم ممنونم

من ماريونت تو هستم.

man-tanhayi — Wed, 02 Apr 2008 22:52:18 GMT

نخ من توي دست توست عروسك گردان.

بكش . با اراده خودت ببر منو .

هر جا كه ميخواي.

هر چي تو بگي قبوله عروسك گردان.

هر كاري تو بخواي ميكنم.

مثه دلقك ميشم . مثه عاشق . مثه پرنده . مثه هر چي تو بگي.

اما بذار

بذار روز مرگم رو خودم انتخاب كنم عروسك گردان.

اين تنها آرزوي ماريونت هست.
-------------------------------------------
من ماريونت تو هستم.

بالا

پايين.

من توي اراده آشفته تو دست و پا ميزنم.

من روي صحنه تاريك و روشن تو ميرقصم و ادا در ميارم.

اوني كه تو ميخواي.

من بدون تو هيچم .

چون تو عروسك گردان مني. و من عروسك تو.

---------------------------------------

دوستان عزیز سال جدید رو به همتون تبریک میگم.امیدوارم سال خوبی داشته باشید.

این شعر از سروه های خانم ماریونت هستش که زیادهم از من دل خوشی نداره.گر نظرای قبلی رو بخونین متوجه میشین.

این شعر بنا به درخواست خود ایشان و برای رفعه کدورت ها.............. در وبلاگ من قرار گرفته و خبر جالب تر اینکه پخش اختصاصی یه

تو را به جهنم مي برند

man-tanhayi — Tue, 04 Mar 2008 18:11:18 GMT

تو را به جهنم مي برند.

گريه مي کني و اشک مي ريزي

در حالي که من نا اميد, به تو نگاه مي کنم

پيمان شکسته شده

من راستگو نبودم

و حالا مي بينم که نوبت من شده

از درون مي گريم

و تو را مي بينم که مي سوزي و فرياد مي زني

تو را نگاه مي کنم

و تا نوبت من فرا رسد صبر مي کنم

صبر مي کنم........

گريه خواهم کرد

با چشماني خندان

در حالي که پايان اضطراب توست

و من هيچ چيز براي تسلي تو ندارم جز تسليت

در پوزش فقير تو

و در حسرت و پشيماني پوچ تو

همچنان تو را نگاه مي کنم

و به جاي چشمان تو اشک مي ريزم

در حالي که با ارعاب به سوختن تو مي نگرم

و تا نوبت خودم صبر مي کنم

صبر مي کنم....

پيمان را شکستي و راستگو نبودي

و تو را در حال سوختن مي بينم

و لحظه ها را تا نوبت خودم مي شمارم
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
از كتاب راه رفتن روي زمين(در دست اقدام)

ديشب بار ديگر نخوابيدم و به

man-tanhayi — Tue, 19 Feb 2008 14:07:18 GMT

این شعر رو تقدیم میکنم به یک دوست جدیدکه دوروست مثل دریا پاک,آرام(ولی از طوفانش باید گریزان باشیم)صبور,مرموز و بی انتهاست(بانوی شب) و تقدیم میکنم به دوست قدیمیم مریم د عزیزو تقدیم به دوستی که با نظرهای زیباش همیشه من رو شرمنده ی خودش کرده. نازی عزیزاین بانوی پرمهر ایران که به قول دوست عزیز مریم د (نمونه ی کاملی از یک بانوی شرقیست)

آسمان تاريک و پر ستاره خيره شدم

وقتي آسمان سياه پوش شب را ديدم

و چشمهاي منتظر در آسمان که چگونه اشک, درخشانشان کرده بود

همچون ستاره اي مي درخشيدند و همه آن ها را با ستاره ها اشتباه مي گرفتند

طاقت نياوردم و با آرامشي سرد در نسيم آرام شبهاي تابستان

اشک ريختم و اشک ريختم

از لبه ي پنجره بالا رفتم

آغوشم را باز کردم

نسيم آرام شب

با صداي ماشينهايي از دور دست

و صداي کولر هاي خانه ها که کار مي کردند

آرامشم را از پيش بيشتر کرد

همه بودند و جز من با من کسي نبود

اشک ريزان ولي شاد و خوشحال

کم کم پاهايم سست مي شدند

آغوشم باز تر مي شد

نسيم شب پوست خيس خورده ي صورتم را نوازش ميداد

صدا هاي دور دست و نزديک آرامم مي کردند

سبک ترين فرد روي زمين بودم

ديگر هيچ چيز سخت نبود حتي زندگي!

شاد ترين لحظه ي عمر من بود

مشکلات پايان يافته بود

به هر کجا که مي خواستم, مي توانستم پرواز کنم

من غول زمين بودم

قدرتمند

شاد

آرام

سبک

پيروز

آري, من بر زندگي چيره شده بودم

نقطه.

از کتاب راه رفت روی زمین(دردست اقدام)

در زير نور مرگ

man-tanhayi — Mon, 11 Feb 2008 18:44:13 GMT

چشمهايش به کدامين سوي مي نگرند؟

در نا اميدي عميق و تيره

به سياهي پر هايش

در غم زيبايي نداشته

         چشمهايش در تاريکي مبهوت زندگي نور درخشان مرگ را مي بيند
     بايد که پر بگشايد

و نور زيبا و درخشان مرگ را

با تاريکي زشت قفس زندگي تعويض کند

و آغوش خود را باز کند

و پيش از آنکه زندگي ناخواسته را نا خواسته از او گيرند

کرامت وجود نابود شده به دست خالق را پس گيرد

و در شکوه به سوي زيبايي ها پرواز کند

*در زير نور مرگ *

25 ساله

man-tanhayi — Wed, 06 Feb 2008 23:05:18 GMT

سوفوکلس: به جهان چشم نگشودن فراتر از هر محاسبه ایست.

این شعرم کمی طولانی هست ولی به نظرم ارزش خوندنش رو داره.این شعر رو در کتاب ملودی منهدم چاپ کرده بودم.

کره خاک،

ملک ايران، شهر تهران

بيستم فروردین ماه شصت و سه

دو ساعت از دوازده رفته بود

درنيافتم آخر نيمه شب يا بامداد بود

هر چه بود پر درد بود

هر چه بود آنگاه ميلاد کسي بود که اگر درمي يافت:

« در رحم به خود رحم نمي کردم »

حال بيست و پنج ساله ام

اما رحم نارنجي و سکر آور و گرم بود

آنجا نه گمشده اي بود نه معما نه جنون

ولي چون غول چراغ، جهان به خود خواند مرا

بيست و پنج ساله ام ولي نه غلام جهان و غريزه هاي جان:

« با عصاي عقل مي ايستم و بر بستر عشق مي افتم »

اما، ولي، من بودم

آري ، همه را من بودم:

منم خالق تو اي فصل وداع

منم خالق تو اي خير مدام

منم خالق تو اي عشق مهيب

منم خالق تو اي جنگ صليب

منم خالق تو اي عقل سليم

آري من بودم خالقت اي واژه

خالقت اي ژوپيتر، من بودم.

بيست و پنج ساله ام اما

نه بودايم نه کنفسيوس نه اپيکور نه خيام

تنها موجيم که در نظم نمي گنجد

حجمي ام که در خويش نمي گنجد.

هيچ کس مرا شرح نکرد جز زاهدي که گفت: « کلب »

« افسوس که شيرين ترين جاي زندگي

لحظه رويت روياي تو بود »

آري دودمانم سگاني از يونان بودند

دودمانم، گداياني از تبت

خدايان باغهاي رفاقت

دودمانم، شقايقهاي دشت طوفان بودند.

در زوزه هاي گرگ و باد

اثري از تو مي بينم

در آن سراب ها و شراب ها

در اين سازها و سوزها، نازها و نيازها

اثري از تو مي بينم .

دريغ که تنها اثرت آن عشق بود

آنهم که شبي سودش را بر ورقي واگذار کردي و رفتي

به راستي من چه عنکبوتي بودم

که از تو خيالاتي به وسعت عشق بافتم،تا در دامت کنم

ندانستم ظلمت چشمت داميست که بر آن ابهامي از نور کشيده اند.

در کهن ترين کوچه ها

بوي مي کشم خاطره ها را

در کهن ترين خاطره ها کوچه ها را

در خاطره ها و کوچه ها

تو را .

کاش مي دانستم کجايي

کاش مي دانستیم کجاييم

شايد آنجا که کاروان کين دخمه زده است

يا آنجا که عشيره ی عشق چادر زده است

آنجا که يغما پرهيز مي کند از ياوه ها

يا آنجا که آسمانخراش ها قحط کرده اند نور و خاک را

آنجا که حجاب ها دريده مي شوند با دلارها.

تو را من هزاران بار نديده ام

وقتي گدايان هم تو را هزاران بار ديده اند

اي پگاه پر عبور پاي نه بر اين شب ديجور

اي که بختم بردار گناهانت شدن بود

خار بر سر و دست مصلوب عشق تو شدن بود.

« با دستانش چشمان مرا بست

تا بگويم کيست.

خيس شد دستانش

وقتي که گفتم: «خويشتنم»

باد از کتاب حافظ فال مي گرفت

وقتي که از خواب بيدار شدم »

بيست و پنج ساله ام

اما روزگاري نه سال درباره ی من صدق مي کرد

نه فصل ، نه ثانيه، نه تو .

بيست و پنج ساله ام از قصه آکنده

قصه هايي نه از شمع و گل و پروانه ها

نه از افسانه ها و اسطوره ها

قصه هايي از تيغ هايي که کند می شوند بررگها

قصه هايي نه از عافيت و انار و انزوا

قصه هايي از تبعيد گاهي که خيام را مي ربايند از دستها

از فتنه ی خاک و آسمان و چشم ها

قصه هايي آکنده از حريق

حريقي که مرا غريق خويش مي کند

قصه هايي از مرامنامه ام را که باد برد

ترانه هايم را که آب برد

آبرويم را که عشق برد

دلم را،

دلم را که سگ خورد.

من از قصه ی روزگاران خويش مي آيم

من از هر چه نقش صورت يافت مي آيم

من از دجله هاي عاري از نيکي و آب

از جاي تن آسايي ها از يک قطره آب

من از ميلاد مهيب ازدحام مي آيم.

من از سانحه مشعل و مهتاب

حادثه کابوس و رويا

فاجعه ی عشق و نفت

من از تبعيد مدينه هاي فاضله

از معرفت باغهاي حکمت

من از انديشيدن به انديشه ها

از اين شعر در حال وقوع مي آيم.

اي واژه ها

ياد داريد شبي سياه پوش شديم

به عزاي آنکه از براي رهايی در خاک و خون رها شد ؟

نهيبي اما پيکرمان را لرزاند:

« سپيده ی سحري فراتر از سياهي نيمه شب است

شعر شيري سحر عالي تر از شعار قيري شب است»

و تارهايي، ردايي از سپيده دم به پيکر دوختيم.

اي واژه ها اي سپيد جامگان ياد داريد

مردانتان را به سياهي لشکر مثنوي و قصيده مي فريفتند و

زنانتان را چون روسپيان ، از بيتي به ديگر بيت مي بردند؟

ما و شما اي روسپيدانه از دره ی کوه عروض

خورشيد شعر رهايي را عروج داديم.

ما با تيشه تان

نهري در کوه قاف قافيه به راه شيرين نور نقش کرديم

آري! شعر نو، شعر سپيد شعر ماست.

واژه هاي لجن مال را به پاکي بکشيد

واژه هاي مکار را رسوا کنيد و واژه هاي دربند را

رها

دژ واژه هاي دژخيم را نابود کنيد.

روزگار شماست.

صدايي از دور مرا مي خواند :

« در باغ ريشه مکن

که جز به جنگل پشيمان مي شوي از روييدن »

صدايي از دور مرا مي خواند :

« از عهد گمنامي بگريز

پاي از گليم به نگارستان گذار»

حرف دارم

حرف دارم،

اگر رنگين کمان ، حرف آسمان است

اگر بنفشه ، حرف خاک است

تو هم حرف مني.

بيست و پنج ساله ام اما

سالهاست گوري تهي به انتظارم است

اي گور تهي !پرم از حيرتها، عبرتها، هجرتها

لقمه اي اما به کف نخواهي آورد

که آخرين فرصت برق مي زند به چشمانم

نه از براي فرشته اي از سد شيطانها گذشتن

نه از براي بهشت از دنيا گذشتن

قصريم آکنده از نيمه شب به ديار دور نور در سفرم

قصريم انباشته از سکوت به شهر آواز و صدا در سفرم.

بيست و پنج ساله ام

شرح حالم اکنون اين است:

« برق مي زندم عقل

آتش مي زندم عشق

خاک مي کندم هستي.»

دوستای عزیز و خوبم

man-tanhayi — Tue, 29 Jan 2008 19:43:27 GMT

دوستای عزیز و خوبم

من چند روزی هست که کمی کسالت دارم.

امیدوارم این تاخیر من رو ,حمل بر بی احترامی نزارید.

از همه ی شما متشکرم و التماس دعا دارم.

تا ۳-۴ روز خدانگهدارتون باشه